Tijdens mijn zwangerschap had ik eigenlijk al snel besloten dat ik borstvoeding wilde gaan geven. Het leek mij erg mooi om zelf mijn kindje te kunnen voeden en dat ze zou gaan groeien op míjn melk! Toen we de dag na de bevalling uit het ziekenhuis kwamen kregen we een geweldige kraamverzorgster die ons heel goed begeleidde. Ze nam heel veel tijd om mij te leren mijn dochter aan te leggen en te leren waar ik allemaal op moest letten. Geweldig, want ik was erg onzeker. Helemaal toen we het alleen moesten gaan doen.
De eerste 4 maanden waren dan ook best zwaar en was het soms moeilijk om te genieten van het voeden; Waarom huilt ze zo veel? Krijgt ze wel genoeg? Leg ik nog wel goed aan? Hebben we spruw? Ik twijfelde vaak en heb een aantal keren op het punt gestaan om te stoppen, hoewel ik dat eigenlijk diep in mijn hart niet wilde.
Ik heb toen contact gehad met een van de lactatiekundigen. Zij is toen bij mij thuis geweest en heeft gekeken hoe mijn dochter en ik als team samenwerkten. Dit ging volgens haar geweldig! Dit was voor mij een hele geruststelling. Ook daarna heb ik nog regelmatig contact gehad als ik weer twijfels had.
Ik werd in de loop van de maanden steeds zekerder over het voeden en begon het steeds leuker te vinden. Mijn streven was om onze dochter zes maanden te voeden. Toen ik dat bereikt had, was ik er nog lang niet flauw van en dacht ik: ‘Bij negen maanden zie ik wel weer’. Onze dochter is inmiddels 11 maanden. Ze is een vrolijke meid en drinkt nog steeds bij mama! We vinden het allebei nog steeds erg gezellig en zolang dat zo is, gaan we gewoon verder. We zien wel hoe het loopt.
Ik weet zeker dat ik het zonder deze goede begeleiding niet zo lang had volgehouden om zelf te voeden. Ik ben ze daar heel dankbaar voor, want ik had deze ervaring niet willen missen!
Arina van der Bijl
